Revalidatie CIR – gaat het door of niet?

Vorige week vertelde ik over de intake voor revalidatie bij het CIR.
We zijn inmiddels een week verder en ik heb afgelopen maandag het gesprek gehad of de revalidatie door zou gaan of niet. In die week heb ik het een en ander ontdekt over het CIR en aan de hand daarvan heb ik een besluit genomen.

revalidatie cirIk ga niet revalideren bij het CIR. Zo dat is eruit.
Toen ik vorige week het artikel schreef over de intake begon mij al het een en ander te irriteren. Het voelde niet goed en mijn vader had iets ontdekt wat mij enorm aan het denken zetten. Het CIR heeft namelijk een contract met het UWV en voor iedere cliënt die zij aan het werk krijgen krijgen zij een vergoeding. Toen viel het kwartje waarom er toch richting werk gestuurd werd tijdens de intake. Maar ik besloot dit aan te geven bij het volgende gesprek.

Toch bleef het knagen en ik ben gaan googlen, zo kwam ik dingen aan de weet waar ik mijn vraagtekens bij kreeg.
* Valse informatie op de website, inmiddels is dit aangepast maar nog klopt het niet helemaal. Eerst stond er, ‘in 8 uur een diagnose’. Ik heb toch echt maar 3 uurtjes gehad. En zo was en is er nog meer waar ik niet over ga uitweiden aangezien het dan wel een mega artikel wordt.
* Zij vallen onder een re integratie traject. Daarom wordt er ook gericht op werk, er zijn ook bijna alleen mensen in behandeling bij hun die uit arbeid komen en hulp nodig hebben om er weer terug te komen. Meeste cliënten zijn bedrijven, uwv enzovoorts die hun medewerkers verwijzen naar het CIR.
* Het verhaal van de vergoeding, geen contract met zorgverzekeraars, 75% wordt vergoed uit het basispakket en de overige 25% nemen zij voor lief dat zij dat niet ontvangen. Super zou je denken, tot ik iemand trof die een maand of 2 geleden een traject is ingegaan en een rekening op de mat kreeg voor die overige 25%. Ik houd mijn hart dan ook vast.

Revalidatie cirDaarnaast viel het mij op dat zij niet naar mij geluisterd hebben. Hun maakte er een urineweg probleem van, nee meneer het zijn mijn nieren, die zitten hoger! Daarnaast hebben ze ook niet geluisterd naar de uitleg over de nierkolieken, nierbekkenontstekingen en nierstenen. Ik kan niks bij zulke aanvallen, ik zit/lig op de bank te krijsen en als het afneemt ben ik volledig gesloopt. Hier kan niks aan gedaan worden, die aanvallen weet ik op te vangen, ik weet wat ik moet doen tijdens zo een aanval en meer dan op de bank gaan zitten, heen en weer bewegen en op mijn ademhaling letten kan ik niet. Ik neem mijn extra pijnstilling, als het niet over gaat gaan we naar de huisartsenpost of spoedeisendehulp.
De chronische pijnen, dat is waar ik wel nog veel mee kan doen, mee kan leren omgaan, mogelijkheden bekijken enzovoorts. Maar er zijn ook triggers die kolieken opwekken, en dat zijn dingen als stress, spanning, drukte, prikkels, te veel bewegen/doen.
Voorbeeld: afgelopen zondag kwam mijn nicht met de kids op bezoek bij mijn ouders. Dat resulteert vaak al in aanvallen en dat zijn niet dingen die ik ga vermijden want ondanks dat ik kapot ben daarna, grote kans heb op een aanval, zijn dit wel dingen waar ik enorm van geniet, waar ik van opleef. Ik doe kalm aan, neem eventueel extra pijnmedicatie en meer kan ik niet doen.
Maar de kolieken komen 9 van de 10 keer spontaan, wanneer ik in bed lig, op de bank zit, buiten loop, auto rijd, op bezoek ben, overal. En dan is er geen trigger van buiten af. Dan is het of een steen, of nierbekkenontsteking (wat ik gelukkig al even niet heb gehad dankzij de onderhouds antibiotica) of mijn nier die gewoon weg boos is. Een duidelijke oorzaak is er niet.
En dat zijn de aanvallen waardoor ik niet kan werken. Het gebeurt te vaak dat ik plotseling moet afzeggen, weg moet gaan of in elkaar klap. Vind maar eens een werkgever die dat accepteert, dat je geregeld ziek bent, en dan ook nog perioden hebt dat je helemaal niet aanwezig kan zijn.
Natuurlijk speelt er nog meer waardoor werken geen optie is maar daar schrijf ik nog eens een artikel over.

Revalidatie cirGoed, terug naar de revalidatie. Afgelopen maandag had ik het gesprek of ik daar zou revalideren of niet. Ik had vrijdags al laten weten dat ik de revalidatie niet door zou laten gaan en dat die afspraak dus eigenlijk nutteloos was. Maar ik moest wel komen want anders moest ik alles zelf betalen, hmmm…..
Mijn moeder ging mee en er werd gevraagd waarom ik er niet mee door wilde gaan. De redenen die ik hier boven noem heb ik niet genoemd. Ik heb aangegeven dat ik weer in een slechte periode kom (en dat is helaas waar) waarbij ik gewoon weinig aan kan en de kans idioot groot is dat ik geregeld moet afzeggen en misschien wel de nodige opnames/spoedeisenhulp bezoekjes. En ook dat het ergens niet goed voelde en dat ik verder ging zoeken. Toch werd er geprobeerd mij over te halen, enorm frustrerend want er werd absoluut niet geluisterd naar de aanvallen. Want daar kon ik anders mee omgaan, die kolieken kon ik voorkomen en mee leren omgaan, uhmmzz??!! Luisteren jullie wel??
Maar goed, daarna moest ik bij nog iemand een gesprek hebben en hij gaf aan het verder te laten rusten, ik moest wat handtekeningen zetten voor de verzekering en dat zou het zijn.
NOT!! Toch vragen waarom, toch proberen over te halen, toch weer doordrammen. Toen er gezegd werd dat hij mij zou kennen, dat ik al jaren vecht tegen het ziek zijn, dat ik dit moet gaan accepteren, en nog een hoop shit knapte er wat. Ik heb mijn mond dichtgehouden maar naderhand was ik zo boos. Hoe durft hij te beweren mij te kennen terwijl hij mij 2 uurtjes heeft gezien en duidelijk niet geluisterd heeft. Ik heb jaren gevecht, ja dat klopt maar ik heb inmiddels ook volledig geaccepteerd dat ik ziek ben, dat ik achteruit ga, dat dit bij mij hoort. Het is kut maar het is niet anders. Daar vecht ik niet meer tegen sinds ik duidelijkheid heb.

Wat was ik blij toen ik die deur achter mij kon sluiten en buiten liep, weg daar!
Ik wil trouwens wel even duidelijk maken dat het CIR niet bij MIJ past, dat betekend niet dat het voor andere geen goede instantie zou zijn. Ik denk dat mensen met een arbeidsverleden, die weer willen/kunnen gaan werken best baat bij het CIR kunnen hebben. En ik ‘ken’ iemand die revalidatie bij het CIR volgt en enorm tevreden is. Dat is super fijn! Alleen voor mij is het gewoon niet wat ik zoek.

revalidatie cirIk ga zeker verder zoeken, informeren en wil ook het boek ‘de pijn de baas’ weer erbij gaan pakken en mee beginnen. Want ik weet absoluut zeker dat ik van de chronische pijnen nog veel kan leren, mee kan leren omgaan enzovoorts.

Pfoe alsnog een enorm artikel geworden, heb je dit helemaal gelezen, super bedankt!! Verwen je zelf even met een koekje ofzo haha.
Er komen dus geen revalidatie updates meer tot ik een nieuwe optie heb gevonden. Heb je trouwens tips voor revalidatie laat het zeker weten.

Liefs Amy

Volg je eemslife al op: Facebook || Twitter || Instagram || Bloglovin’ || Pinterest

4 thoughts on “Revalidatie CIR – gaat het door of niet?

  1. Ik kan me je besluit heel goed voorstellen, dit klinkt gewoon als een revalidatie die niet bij jou aansluit. Mijn eerste revalidatietraject hield ook geen rekening met de oorzaak van mijn pijn, daar kon ik ook niet zoveel uit halen.
    Helaas kan ik je niet echt tips geven wat betreft revalidatie, ik woon in een andere regio, dus ik heb geen idee wat er bij jou in de buurt is.
    Maar misschien nog wel een boekentip (alhoewel dat ook erg persoonlijk is): ik heb het boek ‘De pijn de baas’ ook, maar kom er maar niet doorheen, vind de schrijfstijl gewoon niet zo prettig. Maar ik heb ook het boek ‘Leven met pijn’ en die vond ik veel prettiger om door te werken. Heb dan ook braaf alle oefeningen gedaan en ben er weer een stapje verder mee gekomen. Er zit wel veel mindfulness is, dat moet je wel liggen (of je slaat het over).
    Jacqueline onlangs geplaatst…Terugblik EDS AwarenessmaandMy Profile

    1. Heej. Ja dat werkt idd niet. De oorzaak is in veel gevallen gewoon wel belangrijk om rekening mee te houden.
      Ik vind het boek ook vrij lastig om door te komen. Dankje voor de tip ik ga eens kijken naar dat boek!!
      Mindfullness ligt mij absoluut. Doe ik al een aantal jaar :)

  2. 1 koekje? Ik was bij de 3ee zin al met het pak bezig 😛
    Maar superstoer dat jij naar jouw gevoel hebt geluisterd. Het is natuurlijk balen, maar het is jouw hoofd, jouw lijf en jouw revalidatie. Als ze het bij de intake al niet serieus nemen, wie belooft dan dat het met de revalidatie zelf wel goed gaat?
    Heel veel succes met uitzoeken hoe en wat nu verder. Knuffel, Esther

    1. Hahaha waren de koekjes lekker 😝
      Ja ik heb gelukkig wel geleerd in therapie dat ik echt naar m’n gevoel luister en voor mijzelf kies. Ik kom er uiteindelijk wel. Het is balen maar ben blij dat ik de dingen aan de weet ben gekomen. Knuff

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge