Revalidatie CIR – De intake

Gisteren (dinsdag) heb ik de intake voor de revalidatie bij het CIR gehad.
Er ging een hoop stress en paniek aan vooraf, vandaag vertel ik je waarom, hoe de intake was en of dit bij mij past. Lees je mee?

Intake revalidatie CIRIn de vorige update vertelde ik over het kennismakingsgesprek en was ik nog ontzettend enthousiast. Nu zijn er wat punten (eigenlijk 1) die vrij zorgelijk zijn.

Ik begin maar even bij maandag ochtend. Ik had vorige week Menzis gemaild over het feit dat zij alleen het korte traject bij het CIR zouden vergoeden. Maandag ochtend had ik mail terug: ‘Wij hebben geen eens een contract met CIR’. HUH?!!! Dat betekend dat ik een flink deel zelf moet betalen en dat is geen mogelijkheid. Overstuur belde ik mijn moeder, pak ik eindelijk weer wat op gebeurt dit!
Ook het CIR mailde ik meteen en al snel kreeg ik mail terug met uitleg: Zij hebben met geen enkele verzekering een contract. Menzis is verplicht 75% te vergoeden en CIR neemt genoegen met dit bedrag. Zij declareren direct bij de zorgverzekering en nemen dus genoeg met die 75% en de rest hoef ik niet te betalen’.

En toen begon het gezeik in mijn hoofd. Ik was compleet van slag en kreeg de nodige paniekaanvallen. Gedachten in mijn hoofd die zeiden, lekker afzeggen, dat is toch wat je wilt?!, blijf in je veilige coconnetje en nog een hoop meer.
Ik belde mijn moeder, dat maakte het uiteindelijk alleen maar erger en ik merkte dat ik boos begon te worden dus opgehangen en iets kalmerends genomen want dit zou ik niet lang trekken en dan zou ik dingen doen die ik niet wil.
Ik besloot in bed te gaan liggen en ging youtube kijken. De medicatie werkte snel en ik merkte dat ik kalmer wordt en dat ik begon te winnen van de gedachten. Ik ga ervoor! Ik wil dit! Ik kan dit! Fuck you hoofd, het is nu tijd voor MIJ!! (excuses voor het scheldwoord, ik weet niet hoe ik het anders kan uiten).
Ik appte mijn moeder dat ik ervoor zou gaan en heb de rest van de middag geslapen. ’s Avonds haalde mijn moeder mij op en ik bleef erbij, ik ga ervoor!

Intake revalidatie CIRGisteren was dus de intake. Tijdens het kennismakingsgesprek wat mij al opgevallen dat ze behoorlijk focussen op gaan werken. Ondanks mijn uitleg dat dat vrijwel onmogelijk is, vind maar eens een baas die accepteert dat hij niet van je op aan kan, dat ik in periode veel afwezig ben vanwege aanvallen en buiten de hele slechte periode ook geregeld af moet zeggen vanwege de aanvallen. Ik kan niks tijdens een aanval en daarna ben ik volledig kapot.
CIR wilt dat ik dan wel werk doe wat bij mij pas, mijn droom waarmaken: dierenartsassistente. Ten 1e moet ik dan een opleiding gaan volgen. Dat heb ik al heel vaak geprobeerd en elke keer weer loop ik tegen hetzelfde probleem aan, te vaak ziek, regeltjes die dat niet toelaten, school niet mij niet tegemoet wil of kan komen enzovoorts. Maar stel dat we wel een opleiding dierenartsassistente vinden die dit bied, dan krijg je te maken met stages en uiteindelijk ga je werken. De banen liggen niet voor het opraken in de dierenzorg en het is een verantwoordelijke baan terwijl je niet op mij kunt vertrouwen qua aanwezigheid.
Sta ik te assisteren tijdens een operatie, krijg ik een aanval.. Dat kan gruwelijk mis gaan voor mij, maar ook voor het dier.
Als uiteindelijk door een revalidatie blijkt dat ik echt extreem vooruit ga, de aanvallen stoppen (die kant is 0,00000% maar goed) dan is het natuurlijk super fijn! Dan kijk ik zeker verder of ik een opleiding kan doen enzovoorts. Maar dit is niet mijn doel omdat dit doel te groot is. Laten we nou maar zorgen dat ik met de chronische pijnen leer omgaan. De kolieken, nierstenen en nierbekkenontstekingen staan hier los van, ja die veroorzaken meer pijn maar die aanvallen is iets waar een revalidatie niet bij gaat helpen, maar de rest eromheen, de dagelijkse pijn enzovoorts kan een revalidatie wel bij helpen.

Intake revalidatie cirOke een heel verhaal, nu de intake.
Als eerste een gesprek met de coördinator, enorm heftig en ergens voelde ik mij niet begrepen en serieus genomen. Rondom de chronische pijnen merkte ik dat hun visie volledig bij mij past, maar het werken bleef zo nu en dan aan bod komen en over mijn uitleg werd heen gepraat want zo moest ik niet denken.

Daarna fysio, dat was wel confronterend. Een aantal vragen en toen wat oefeningen om te kijken hoe mijn balans is (heeeel erg slecht) en een fiets test, dat ging wel. Vooral die balans was confronterend.

En als laatste naar de psycholoog. En wat is die man goed en fijn. Ik voelde mij zeer snel vertrouwt en hij wist precies de dingen te benoemen. Ik zou voor 2 punten nog EMDR moeten krijgen. Het gesprek was heel verhelderend en fijn, maar ook hier kwam werk naar boven. Heel kort maar wel van, wat is je droom als je beter zou zijn? Dierenartsassisente. Nou dan gaan we daarvoor! Als ik het kan kan jij het ook (hij zit in een rolstoel, verder geen idee wat hij heeft). Pardon?? Ik heb geen idee wat u heeft en u heeft ook nog geen idee hoe mijn aanvallen eruit zien. Wederom uitleg gegeven en wederom werd er een beetje overheen gepraat.

Buiten dat werk aspect om was het wel een fijne intake en passen hun goed bij mij.
Toen papa ’s avonds thuis kwam bleek dat hij het nodige had opgezocht, dat doet hij eigenlijk altijd omdat hij het beste voor mij wilt.
Daar kwam de aap uit de mouw: Zij hebben een soort contract met het UWV, elke cliënt die zij aan het werk krijgen krijgen zij een vergoeding voor. Ja dan snap ik waarom zij zo op werk focussen. En in de momenten dat ik moest wachten hoorde ik in de wachtruimte ook een aantal cliënten erover praten en ‘klagen’.

Intake CIR revalidatieMaandag heb ik weer een afspraak, dan krijg ik te horen of zij mij willen behandelen. Ik ga dan nog eens duidelijk vragen of de focus op werk blijft liggen, of ik het hele traject geregeld blijf horen dat ik moet werken enzovoorts. Want in dat geval houd het voor mij op. Dan ga ik verder zoeken.
Ik heb namelijk vrij duidelijke doelen: Zelfstandig met de honden naar het bos durven.
Bezoek aan mijn broertje, schoonzus en nichtje kunnen brengen. Dat heb ik al heel lang niet kunnen doen.
Meer prikkels kunnen ervaren en afspraken vaker laten doorgaan ondanks dat ik wat meer pijn heb. En er zijn er nog wel meer.

Het is dus nog niet zeker of ik dit traject in ga. Zo niet dan kijk ik zeker verder, helaas vergoed menzis alleen revalidatie bij Groot klimmendaal, waar ik al geweest ben maar wat uitliep op een hoop gezeik. en een andere die in groepsverband werkt, dat wil ik ook niet, iedereen persoon is anders en ik wil een traject gericht op mijn klachten, mijn vraag, mijn doelen. Maar ik kijk verder als dit niet door gaat want ik wil revalideren.

Ik houd jullie op de hoogte.

Liefs Amy

Volg je eemslife al op: Facebook || Twitter || Instagram || Bloglovin’ || Pinterest

5 thoughts on “Revalidatie CIR – De intake

  1. Nu ik je erover hoor, bedenk ik me dat ik dat eerder heb gehoord over CIR.
    Maar je hebt je doelen helder en daar zou ik aan vasthouden als ik jou was. Ze kunnen dan wel een contract hebben met het UWV, maar als jij ervan afziet, lopen ze ook een behoorlijk bedrag mis.
    Jacqueline onlangs geplaatst…Gastblog PatriciaMy Profile

  2. Pff wat een gedoe. Erg dat hun vooral zo focussen op werk, terwijl iedereen altijd roept dat je doelen niet te ver vooruit moet stellen. Hopelijk krijg je maandag positief antwoord. Ik duim gewoon weer.
    Succes.
    Groetjes veronique

    1. Raar he. Ben inmiddels meer aan de weet gekomen en ik ga daar niet revalideren. Zoveel rare dingen die voor mij geen goed doen. Schrijf er zeker nog een artikel over.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge