Mijn ervaring met…De huisartsenpost (HAP)

Vandaag start ik een nieuw terugkomend artikel: Mijn ervaring met…
En mijn eerste artikel gaat over de huisartsenpost, ook wel HAP genoemd.
Mijn ervaring is ontzettend wisselend en ik wil je graag vertellen wat ik zoal heb meegemaakt op de HAP.

ervaring metTsja, wat kan ik zeggen. Ik kom er, met periodes, vrij vaak en weet dan ook wel hoe het eraan toe gaat in een huisartsenpost en voordat je überhaupt naar een huisartsenpost mag/gaat.

De vele keren dat ik er kwam voordat ik ziek werd laat ik achterwege maar vanaf het moment van mijn allereerste zware nierkoliek aanval in oktober 2008 tot nu heb ik een hoop meegemaakt.
Ervaring met
Mijn eerste aanval kreeg ik in Lelystad bij mijn toenmalige schoonouders en vriendje. De ervaring met de HAP daar is niet heel prettig, ik werd namelijk niet bepaald serieus genomen.
Ik kwam daar met een emmer, schreeuwend van de pijn en de dienstdoende huisarts vond het wel een goed idee om even flink op mijn flanken te bonken met de zijkant van haar hand. Wie wel eens nierkolieken heeft gehad (bijvoorbeeld door nierstenen) weet dat dit verschrikkelijk pijnlijk is en ik gilde het dan ook uit.
Ik kreeg een recept voor antibiotica en kon ophoepelen, gewoon een blaasontsteking. Uhh mevrouw, ik ben net 2 dagen van de antibiotica af en ik heb pijn in mijn nieren. Maar nee, gewoon een blaasontsteking.

Mijn vader kwam mij een dag later ophalen omdat ik niet zelfstandig kon reizen. Nog steeds idioot veel pijn, veel spugen en echt heel ziek.
Mijn moeder schrok toen ik thuis kwam (ik woonde op kamers maar kon natuurlijk zo niet naar mijn eigen huis) en meteen belde zij met de HAP hier in Velp GLD (die ik door en door ken). Ik mocht direct komen.
En daar ging het balletje rollen!!
Mijn huidige huisarts had dienst, hij ging mijn toenmalige huisarts vervangen (die ging met pensioen) en zo maakte ik meteen kennis met hem. Hij nam het ontzettend serieus en vermoedde nierstenen.
Ik kreeg diclofenac zetpillen en moest het even aankijken, als het na 2 dagen niet beter ging, terug naar de dokter. (Ik knapte niet op en zo kwamen we erachter wat er aan de hand was, maar dit is voor dit artikel niet van toepassing).
Een ervaring die op mijn netvlies gebrand staat maar want ben ik die arts (mijn huidige huisarts) dankbaar!

Ervaring metIn die 7,5 jaar (bijna) ben ik geregeld op de HAP geweest, 1x nog in Lelystad waar ik toen gelukkig wel serieus werd genomen. Mijn darmen waren actief dus toch even aankijken. Volgende dag met spoed naar het ziekenhuis.

Een keer kon ik niks meer en kwam de huisarts thuis, en een uurtje later moest ik toch naar de spoed eisende hulp en begrepen ze dat mij brengen geen optie was en kwam er een ambulance die mij meteen een infuus zette met morfine door het infuus.

Wat mij opvalt is dat het vaak een enorme strijd is om te krijgen wat je wilt. Ik ken mijn lijf door en door en weet wat ik nodig heb op het moment dat ik aanvallen heb die te zwaar zijn = morfine injectie.
Vooral afgelopen november toen ik zo vaak aanvallen had. Vaak moest ik toch langskomen om vervolgens alsnog doorgestuurd te worden naar de spoed eisende hulp. Ja dat had ik van te voren al kunnen vertellen.
Ze kennen je verhaal niet, je hebt elke keer weer een andere arts en de ene neemt het bloedserieus en de ander denkt, ach kijk maar aan.
Ook de assistentes die je aan de telefoon krijgt als je belt moet je vaak alles volledig weer vertellen, de ene snapt het niet of luistert gewoon niet goed en de ander heeft door dat je weet wat je nodig hebt.

Mijn laatste ervaring was positief, mijn moeder was bij mij en we besloten toch een poging te wagen om alleen een morfine injectie te krijgen bij de HAP.
Mijn moeder belde en doordat zij doktersassistente is en mijn situatie goed kent begreep die assistente het goed. Zelf moest ik ook nog even uitleggen hoe en wat en ook dat was snel duidelijk, wij mochten dan ook direct komen. De huisarts die dienst had was ontzettend vriendelijk en zorgde al heel snel dat ik kreeg wat ik nodig had = morfine injectie. Zolang ik geen hoge koorts heb, mij verder niet ziek voel en dus alleen aanvallen heb is een injectie voldoende en de rompslomp van naar de spoed eisende hulp is dan teveel en een enorme omweg.

Ervaring metIk heb vooral geleerd je verhaal kort maar krachtig te vertellen, duidelijk te maken dat je weet waar je het over hebt. En eerlijk is eerlijk, soms moet je dingen een beetje aandikken als onzichtbaar ziek zijnde. Wij zijn zo gewend aan de pijn (eraan wennen doe je niet maar ons gezicht en lijf staat niet meer stijf van de pijn zoals toen wij net ziek werden) dat vreemden absoluut niet aan je kunnen zien hoeveel pijn je werkelijk hebt. Zo kan ik tussen aanvallen door nog een beetje lachen en grapjes maken. Alleen tijdens een zware aanval kan iedereen zien hoeveel pijn ik heb.
Ook laat ik mijn moeder vrijwel altijd bellen omdat ik op zo’n moment niet goed uit mijn woorden kom. Zij kent mijn situatie door en door en (bijkomstig voordeel) zij is doktersassistente en laat zich niet zomaar afschepen (wat ik zelf wel snel doe, helemaal wanneer ik veel pijn heb, in discussie gaan is op zo’n moment teveel).

Mijn ervaring is dus wisselend maar op zich niet heel slecht.
Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaring met de HAP, laat dan ook zeker een reactie achter met jouw ervaring.

Liefs Amy

PS: Heb jij iets waarvan jij je afvraagt hoe mijn ervaring daarmee/daarin is, laat het dan weten.

Volg je eemslife al op: Facebook || Twitter || Instagram || Bloglovin’ || Pinterest

5 thoughts on “Mijn ervaring met…De huisartsenpost (HAP)

  1. “gelukkig” nog nooit in aanraking gekomen met de HAP, maar ik hoor wel eens verhalen waar je absoluut niet blij van wordt. Beetje zoals jou verhaal bij HAP lelystad.

  2. Interessante post. Werk zelf namelijk als apothekers assistente en wij doen ook diensten, wij krijgen de mensen die van de Hap komen.
    Heb gelukkig niet veel ervaring met de HAP vorig jaar nog heen geweest met mijn vriend die had zijn hoofd gestoten ( flink bloeden natuurlijk en niet lekker voelen) dus maar gebeld, ik werd gelukkig serieus genomen en binnen korte tijd terug gebeld hoe de situatie was. Bloeddr nog steeds wel dus moesten helemaal naar Groningen toe want in stadskanaal waren de artsen op huisbezoek en druk. en 1 keer toen had mijn vriend een hyperventilatie aanval, wat voelde als een hartaanval toen was de Hap weer erg begripvol en behulpzaam.

    Soms in een dienst ook, dan komen sommige mensen en dan denk je wel eens is het echt nodig dat je langskomt, maar zoals je zegt je kent je lichaam het best en jij weet wat je op dat moment nodig bent.
    Wel handig dat je moeder doktersassistente is.

    Liefs

    1. Ik ken genoeg verhalen waarbij je wel echt kan denken, is dit nou nodig? Maar toch onthoud ik idd altijd dat ik het verhaal niet ken.
      Bij de apotheek van de hap wordt ik altijd super vriendelijk geholpen echt heel fijn.

      Dankje voor je reactie!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge