Hoe gaat het nu met mij?

Het is weer tijd voor een update over hoe het nu met mij gaat, met de nsk en de pijn, de dingen die ik doe en meer

Hoe gaat het met mij

Hoe gaat het nu met mij? tsja wat kan ik zeggen. Wisselend. De ene dag gaat het wel en is het qua pijn te doen, de andere dag moet ik veel liggen en kan ik weinig hebben.

Helaas moest ik beslissen om toch weer morfinepleisters te gaan gebruiken.
Nadat ik weer een morfine injectie moest halen vanwege teveel pijn was ik het zo zat.
Tot nu toe ben ik blij met de beslissing weer morfinepleisters te plakken. De pijn is beter onder controle omdat ik nu 24/7 morfine krijgen en wanneer de pijn toch erger wordt neem ik er nog tramadol bij. Ik heb dagen dat ik geen tramadol nodig heb, dagen dat ik weer de maximale dosering moet nemen, maar ook dagen dat ik maar 1 of 2x een tramadol moet nemen. En tot nu toe heb ik aanvallen kunnen opvangen dankzij de pleisters en tramadol.

De nsk ben ik een beetje klaar mee. De eerste twee weken knapte ik toch op, maar na het onderzoek waarbij ze toch ook via mijn blaas wilden kijken ben ik weer terug bij af. Ook zit de nsk er eind januari 3 maanden in en dat betekend dat hij gewisseld moet worden en daar zie ik verschrikkelijk tegenop. Het wisselen van de fixatiepleister doet vaker pijn dan dat het pijnloos gaat en daardoor ben ik best bang voor de wissel. Ik heb nog gevraagd of ik onder narcose mocht of een goede roes maar de uroloog verzekerde mij dat het weinig voorstelt.

hoe gaat het met mijDe uroloog besloot dat ik een onderhoudsdosis antibiotica moest gaan slikken, op de hoop dat dit ook wat met de pijn zou doen (en de ontstekingen onder controle zou krijgen. Helaas doet het niks met de pijn, wel blijft mijn temperatuur aardig onder controle met soms dagen dat ik wat verhoging heb, wat betekend dat de ontstekingen wel onder controle zijn.
Doordat de nsk en de antibiotica niet doet wat de uroloog (en ik) hoopte durft mijn uroloog geen operatie te doen. Bang om meer te beschadigen.

Nu wacht ik op een uitnodiging van het Radboud UMC waar mijn uroloog mij naar doorverwezen heeft. Helaas is de wachtlijst behoorlijk lang maar ik hoop dat ik in januari een uitnodiging ontvang.
Ging nog een hoop gedoe aan vooraf want de uroloog wou dat ik zelf de cd’s mee zou nemen naar het Radboud (met de scans erop). Deze kon ik na een weekje ophalen, niet dus. Een week later nog steeds niet en toen vertelde het secretariaat van Rijnstate dat ze die zelf opsturen. Ook was de verwijzing voor de kerstdagen de deur nog niet uit. Frustrerend want zo duurt alles alleen maar langer en langer.

Na een jaar geen nierstenen gehad te hebben (in ieder geval niet dat mij is opgevallen, zou goed kunnen dat ik ze wel gehad heb) heb ik toch weer een steen uitgeplast. En dankzij deze steen kon ik met oudjaarsdag nog naar de huisartsenpost omdat ik er een fikse blaasontsteking bij had gekregen. Ik moest dus een antibioticakuur bovenop de onderhoudsdosis die ik al slik.
En van die antibiotica wordt ik ongelooflijk ziek. Ontzettend misselijk en daar heb ik inmiddels tablet voor die redelijk werken. Maar ik krijg ook buikpijn en ben zo belachelijk moe.

hoe met mijGelukkig heb ik Suki wel weer vaker bij mij in huis. Een aantal maanden is ze veel bij mijn ouders geweest omdat ik het niet aankon, maar ik miste haar zo erg dat ik het toch weer ging proberen. Suki is hier echt thuis.
Momenteel is ze wel bij mijn ouders omdat zij 3x per dag behandeld moet worden voor een ontsteking aan haar vagina. Dit moet ook 2x per dag schoongemaakt worden en dat lukt nooit alleen. Ik mis haar nu al, maar heb gelukkig lieve Haddock wel bij mij.

Geestelijk gaat het ook wisselend, het ene moment ben ik best blij en geniet ik van kleine dingetjes en het andere moment zit ik erdoorheen. Maar heel vreemd vind ik dat niet.

Ik ga gewoon door en probeer mij meer te focussen op de fijne dingen en de dingen die ik wel kan. En verder hoop ik dat ik snel bericht van het Radboud UMC ontvang.
Mijn blog geeft mij ook goede en fijne afleiding, en daar ben ik enorm blij mee!

Liefs Amy

6 thoughts on “Hoe gaat het nu met mij?

  1. Ik ben vandaag voor het eerst op je blog aan het lezen. Meid…. Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen! Wat een situaties allemaal en dat gedoe destijds met het ziekenhuis dat die operatie niet doorging. Dat zijn allemaal van die dingen die je er niet bij kan hebben. Teveel spanning, teveel energie, teveel frustraties.

    Nou, vreemd is het zeker niet dat je er regelmatig doorheen zit. Fijn dat je ouders in de buurt wonen (tenminste, als ik het goed begrijp) en voor de hond(en) kunnen zorgen als dat nodig is. X

    1. Wat een lief berichtje. Dankje. Ja dat met die operatie was echt niet leuk. En ik ben sindsdien geen steek opgeschoten. :( we blijven sterk en doorgaan maar idd soms…

  2. Ik vind het echt rot voor je dat je al zo lang je zo slecht voelt:( Je verdient het om je goed te voelen! Knap dat je zo sterk blijft! Veel liefs en sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge