En toen was de batterij leeg…

Een persoonlijk artikel, ik wil en moet namelijk even van mij af schrijven en waar kan ik dat het beste doen? Mijn blog natuurlijk. Die ben ik niet voor niks begonnen. Heb je geen zin in een persoonlijk artikel, ‘geklaag’ enzovoorts? Dan is er een heel mooi kruisje rechtsboven te vinden. En wanneer je op mobiel kijkt, druk dan dit artikel gewoon weg.

Batterij leegOp dit moment (terwijl ik dit tik) is het donderdag avond 20:21 en ik heb een nare dag achter de rug.
Ik heb een enorm masker op gehad, voor andere maar ook voor mijzelf.
In de gezondheidsupdate gaf ik aan dat het goed ging en in de mijn week in foto’s van afgelopen zondag leek het allemaal ook wel goed te gaan, wel gaf ik aan dat ik wat down was.

Nou vandaag was het zo ver dat ik instortte en moest gaan toegeven dat het niet gaat en ik weer een beginnende depressie heb. Helaas heb ik dit al sinds ik klein ben, perioden waarin ik enorm down ben en periode waarin het eigenlijk heel goed gaat. Ik heb, gelukkig, een hele lange periode achter de rug waarin het goed gaat, inmiddels dik een jaar waarin ik ook echt gegroeid ben dankzij therapie. Maar het zat eraan te komen dat ik weer eens terug zou vallen.

Vanochtend bracht papa mij en de mannen naar huis, heerlijk weer naar mijn eigen huisje want door koningsnacht en dag ‘moest’ ik mijn huis uit. Moest natuurlijk niet maar ik woon precies tussen 2 plekken in waar grote festivals plaats vinden dus je wordt knettergek van de herrie. Ik heb die dagen dus fijn bij mijn ouders vertoefd.
Thuis dook ik weer mijn bed in met mijn lieve mannetjes en hebben we nog een uurtje kunnen slapen, dat was fijn maar mijn hoofd bleef een ramp.

Mijn hele lijf doet pijn en dat komt omdat ik weer wat meer beweging krijg en dat in combinatie met de pijn van mijn nieren, want ja ze doen inmiddels beide idioot veel pijn 24/7, en het eenzame gevoel zorgt ervoor dat ik er compleet doorheen zit.

Batterij leegVanmiddag liep de emmer over en heb ik heel erg gehuild, ik wist niet meer waar ik heen moest met mijn gevoel want ik wilde mijn ouders niet weer tot last zijn (ja zo voelt dat). Ik heb een blogvriendin een berichtje gedaan (thnx lieverd voor je steun, enne kijk ook een op haar blog -> mijn kladblog) en dat luchtte al wel iets op, even mijn verhaal kwijt aan iemand die weet hoe klote dit is.
Uiteindelijk heb ik mijn moeder geappt en zij is na haar werk naar mij toe gekomen. Gewoon even er zijn want zij kan er natuurlijk ook niet voor zorgen dat dit gevoel over gaat. We zijn er even uit gegaan, even naar de blokker want mama had een nieuwe dweil nodig en toen weer terug. Toen mama naar huis ging ben ik met de mannen gaan lopen.
Weer thuis besloot ik een warme douche te gaan nemen, even de spieren ontspannend want jemig wat heb ik last van mijn spieren, voornamelijk mijn heupen en bovenbenen. Dat was even heel fijn en toen ik langs het douchegordijn spiekte zag ik dat de mannen op de badmat lagen te slapen.

En nu tik ik dit artikel. De wetenschap dat dit tijdelijk is en over gaat houdt mij op de been en ook mijn twee kanjers van mopsjes zorgen dat ik toch zo nu en dan een glimlach op mijn gezicht krijg. Het zware gevoel in mijn hoofd is ontzettend naar maar ik probeer lichtpuntjes te zien. Heel moeilijk maar wel belangrijk.

Ik ga hier trouwens wel iets mee doen: ik ga de organisatie mailen/bellen die revalidatie geeft en waar ik een infoavond heb gehad. Het spreekt mij erg aan en ik denk dat ik hier enorm veel aan ga hebben. Zij gaan vooral aan de gang met je psyche, anders omgaan met dingen zoals pijn. Hun hanteren geen wachtlijst en dat is wel ongelooflijk prettig. Hier lezen jullie vast nog wel eens over.

We zijn inmiddels meer dan 600 woorden verder, het is 20.54 en dit van mij afschrijven is wel even heel fijn om te doen. Ik vind het eng om op inplannen te klikken. Dat dit artikel werkelijk op het www terecht komt en mensen dit kunnen lezen. Maar ik ga het toch doen!

Heb je dit helemaal gelezen, bikkel! en super bedankt.

Liefs Amy

Volg je eemslife al op: Facebook || Twitter || Instagram || Bloglovin’ || Pinterest

8 thoughts on “En toen was de batterij leeg…

  1. Wat knap dat je dit artikel toch online hebt gezet. Ik was ook blij te lezen dat je gisteren alsnog je moeder geappt had en dat ze bij je was. Bedacht me net pas dat ik niet eens meer gereageerd heb op je laatste berichtje. Sorry. Ik was ook bekaf gisteren. Ik ben trouwens ook blij dat je me een berichtje stuurde. Fijn dat je me dat vertrouwen gaf.

    Ik weet jammer genoeg heel goed hoe je je voelt. Een depressie alleen is al zwaar, maar daarbij ook nog pijn… hou op, schei uit. Hou je taai, meis! XXX
    Marion onlangs geplaatst…Picture Not So PerfectMy Profile

    1. Geeft niet dat je niet meer gereageerd hebt. Jij hebt ook veel aan je hoofd en zulke dingen schieten er dan gewoon even bij in :) no problem meid.
      Haha ja echt he. Depressie is hell, pijn is hell, combinatie is mega hell damn. Xxx

  2. Ik reageer niet vaak (niet eigenlijk), maar lees altijd mee en denk stiekem toch best vaak aan je. Wil je gewoon even een hele dikke digitale knuffel geven! Hou vast aan die lieve kleine momenten met die 2 mannen van jou… en via Instagram weet je me te vinden.
    En ik geef jouw moeder gelijk. Hier is een blog ook voor. Lekker van je afschrijven.
    Liefs! Es

  3. Wat goed dat je van je afgeschreven hebt schat. Juist ook hierom ben je een blog begonnen en soms mag je toch gewoon je gevoel van down zijn ventileren. Het hoeft niet alleen maar positief te zijn. Al die lichtpuntjes die we de laatste tijd langs zagen komen waren natuurlijk heel fijn om te lezen maar de andere kant willen we ook weten.
    Als ik nu terug kijk denk ik: ja ik had het aan zien komen, op een of andere manier merk ik het wel aan je. Ik kan idd niet veel doen maar er voor je zijn kan ik wel. Gewoon bij je zitten kan soms al genoeg zijn. Heel goed dat je CIR gaat bellen want volgens mij kunnen ze jou echt wel verder helpen in het hele proces. xxx Mama

    1. Klopt, ik kan wel blijven doen alsof het goed gaat etc. Maar ik post niet voor niks niet meer elke dag. Ik kan de puf er niet voor vinden. Dus mensen merken het toch.
      Hopelijk is het van korte duur! Want damn wat is dat toch elke keer een hel waar je door gaat en ondanks dat je weet dat het niet voor altijd is voelt het wel zo. Maar goed de mannen hebben me vandaag al aan het lachen gekregen :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge