Chronisch ziek en relaties

Chronisch ziek en relaties, een onderwerp die voor mij best moeilijk is aangezien ik het een en ander heb meegemaakt omtrent relaties en dan heb ik het over vriendschappelijke relaties en liefdes relaties.
Vandaag dus een behoorlijk persoonlijk artikel met mijn ervaring als chronisch zieke en relaties.
relatiesVoor mij persoonlijk is dit een lastig onderwerp.
Ik ben nooit heel goed geweest in het onderhouden van vriendschappen en heb eigenlijk altijd 1 beste vriendin gehad, niet 1 dezelfde maar met elke periode in mijn leven een ander. Ook had ik her en der wel wat vrienden met name rond mijn 16e tot mijn 19e, toen ik geregeld uitging, kende ik behoorlijk veel mensen waar ik ook heel veel mee omging.

Op mijn 20e verhuisde ik van Velp/Arnhem naar Lelystad en moest ik daar nieuwe vriendschappen op doen.
Op mijn 20e werd ik ook ziek, gelukkig ging het eerste jaar na mijn 1e operatie redelijk en kon ik nog erg veel. Zo maakte ik vrienden op school, leerde ik via internet wat mensen kennen die ook in Lelystad woonde en waar ik vervolgens best close mee werd. Die meiden hadden ook alle respect voor mijn ziek zijn (ik hoefde niet vaak af te zeggen en kon nog ontzettend veel).

Op mijn 23e verhuisde ik weer terug naar Velp en daarmee verloor ik mijn beste vriendin die ik toen had in Lelystad vanwege allemaal leugens die mijn ex verspreide.

En toen was ik Single en Vriendloos, via internet had ik wel mijn contacten en 2 meiden uit die tijd spreek ik soms nog via internet.
Nieuwe vrienden maken, wat een ramp! Gelukkig kende ik 1 meisje al die vlakbij mijn ouders woon(de) (en ik ging weer bij mijn ouders wonen) en daar ben ik lange tijd dikke vriendinnen mee geweest, ik ben compleet kwijt waarom dat kapot is gegaan, wat ik wel weet is dat ik ervoor koos toen om geen vrienden meer te zijn. Zonde en ik snap echt niet meer waarom.
Ik leerde wel een nieuwe vriendin kennen waar ik een jaar dikke vriendinnen mee ben geweest, maar vorig jaar besloot ik deze vriendschap te verbreken. Dit omdat zij negatieve invloed op mij had. Er waren dingen gebeurd waar ik niet achter stond en nog een hoop meer.

Sindsdien heb ik geen vriendin meer die ik heeeeel vaak zie.
Ik heb 1 vriendin die ik al 10 jaar heb maar wij hebben een bijzondere vriendschap van elkaar maanden of jaren niet zien, dan een periode heel veel en dan is het ook als vanouds en dan weer maanden niet. En dan ook vrijwel geen contact haha. Ik heb ook 1 vriendin die ik inmiddels ook al zo’n 9 jaar ken maar doordat wij beide met dingen kampen met ons lijf is afspreken soms best lastig. En zoals ik eerder vertelde, ik ben een ramp in vriendschappen onderhouden.

Verder heb ik mijn contacten op internet en met name daar haal ik heel veel uit. Maar ik mis het hebben van vriendinnen die langskomen en zeggen, hoe kut je je voelt, we gaan een filmpje kijken, of ik kom je even helpen met je huisje, of als het even gaat; we gaan er even uit, ergens wat drinken enzovoorts.
Ik vind het lastig om dit aan te geven aangezien ik vrij vaak moet afzeggen en het vaak toch ook wel fijn vind als er dan gezegd wordt, meid ik kom wat later, slaap even door en dan gaan we lekker een filmpje kijken of wat dan ook.
Ook hulp vragen vind ik echt niet tof, hoe vaak mijn buurmeisje al wel niet gezegd heeft dat ik aan de bel moet trekken en dat ze met liefde Haddock eens uitlaat of wat dan ook, maar vervolgens doe ik het niet.

Relaties

Leer ook maar eens nieuwe mensen kennen als je 90% van de week binnen zit omdat je te beroerd bent en 70% van die tijd in bed ligt vanwege de pijn.
En dat brengt mij dan ook op liefdes relaties. Want de afgelopen 4,5 jaar heb ik echt wel mijn contacten gehad, dankzij Tinder (ja ik geef het toe). Maar tot nu toe liep het altijd uit op niks, bij de meeste deden ze of ze begripvol waren en was het super gezellig om vervolgens na 2 a 3 dates niks meer te laten horen of afstandelijk te doen.
Bij andere was de klik er van hun kant niet. En weer andere konden totaal niet omgaan met mijn ziek zijn. En een enkeling kon ik echt niet hebben.

En ergens maakt mij dat ontzettend eenzaam, ik mis het om samen te slapen, om iemand te hebben die je helpt als het nodig is maar ook die ik kan helpen als het nodig is, iemand die ik lief kan hebben en die mij lief heeft, waarmee ik samen lekker op de bank kan ploffen onder een dekentje.
Daarnaast heb ik altijd heel jong een gezinnetje willen stichten en over anderhalve maand wordt ik alweer 28 jaar. Jong genoeg nog natuurlijk, maar waar ik eerst riep dat als ik rond mijn 33e nog geen man had mij ging inlezen over Bewust Alleenstaande Moeder worden, moet ik dat ook laten varen nu ik zieker en zieker word want alleen kan ik het absoluut niet. Daarnaast mag ik ook niet zwanger worden zolang ik zo ziek ben en mijn toekomstige liefde moet dus ook goed begrijpen dat een kleintje er misschien wel nooit komt.

Pfff ik vind het echt wel heftig om dit allemaal op te schrijven. En ergens ook dood eng om dit online te delen, maar toch wil ik het doen. Misschien zijn er mensen die zich hierin herkennen?

Liefs Amy

Volg je eemslife al op: Facebook || Twitter || Instagram || Bloglovin’ || Pinterest
* foto’s via Pixabay

13 thoughts on “Chronisch ziek en relaties

  1. Hee Amy,
    Mooi geschreven. Ik heb respect voor jou dat je dit deelt. Ik herken mezelf wel in jou verhaal, alleen ben ik niet chronisch ziek. Mijn moeder is wel chronisch ziek, waardoor er ook zorg bij mij komt te liggen (ik woon nog thuis). Ik ben veel vriendinnen verloren doordat ze nooit begrepen hoe de thuissituatie is en wat het met iemand kan doen.
    Ik vind het knap hoe je toch steeds weer probeert om positief te zijn en uit de kleine leuke dingen weer energie haalt.
    X Mandy

    1. Jeetje heftig hoor. En iets wat veel mensen niet beseffen dan als je veel zorgt voor iemand die chronisch ziek is er ook veel bij komt kijken. Jammer dat veel mensen er zo naar mee om gaan.

      Dankjewel voor je lieve berichtje. Xx

  2. Hoi meis, heel herkenbaar. Al had ik al een vriend toen ik zieker werd. En gelukkig is hij begripvol en lief dus gaat dat wel goed. Vrienden blijft een dingetje. Trek snel de wat negatieve mensen aan en daar heb ik zelf weinig aan. Die komen vooral naar mij als ze mij nodig hebben. Vrienden maken is ook lastig als je niet werkt of een sport hebt. Zou willen dat ik je een briljante tip kon geven maar ik weet het zelf ook niet. Nu met mijn revalidatie heb ik wel geleerd om mijzelf op de eerste plek te zetten en wel om hulp te vragen. In het begin erg lastig maar uiteindelijk gaat dit beter. Vraag je buurmeisje gewoon eens om hulp en kijk hoe dit gaat. Succes en je weet me te vinden op social media als je eens wilt kletsen. X Veerle

    1. Thnx meis. Mijn ex was helaas niet zo begripvol en is maar goed dat hij het toen uitmaakte want ik ben nu zoveel erger ziek. This bijna 2 uur smiddags en ik lig nog in bed vanwege de pijn grrr.

      Ik trek ook snel de wat negatievere mensen aan en dat wil ik niet meer.
      Xxx

  3. Ik hoop dat het je troost om te weten dat je hier absoluut niet de enige in bent, maar dat veel mensen het hier niet over hebben omdat het té gevoelig ligt. Wat jij schrijft over het onderhouden van vriendschappen komt me zo bekend voor. Echt, ik had het zelf kunnen schrijven. Zelfs het stukje over de vriendin die je soms maanden, soms zelfs jaren niet ziet. Ik heb haar toevallig gisteren een appje gestuurd nadat we elkaar 10 maanden niet gezien hebben. Het mooie is dat dat bij ons gewoon kan. Een vriendschap zonder verplichtingen en verwachtingen. Ik ben nu 38 en ken haar als sinds de eerste klas van de kleuterschool. Verder heb ik geen vriendinnen. Ik dacht dat ik ze had, maar dat waren/zijn vriendinnen van Peter. Natuurlijk kan ik best goed met ze overweg, maar het zijn niet mijn vriendinnen. Omdat ik nu gestopt ben met werken heb ik de tijd om weer heel langzaam aan mijn sociale contacten op te bouwen. Dat zijn er niet veel. Ik heb sinds een jaar iemand die ik ken die echt een goede vriendin aan het worden is. Verder zie ik mijn ouders weer vaker en ook met mijn zus heb ik meer contact. Dat is voor mij voldoende. Ik heb liever één of twee vrienden en verder mijn familie. Ik ben nu eenmaal niet zo’n Jan en Allemans vriend en daar heb ik vree mee.

    Bij jou is het misschien ietsje anders. Je geeft ook aan dat het soms eenzaam voelt en dat vind ik echt naar voor je. Ik denk dat ik daar geen last van heb omdat ik en mijn man al 20 jaar samen zijn. Er is altijd iemand om mij op te vangen en ik kan me voorstellen dat je dat heel erg mist en zeker omdat je een kinderwens hebt. Echt moeilijk voor je. Goed dat je het hier van je afschrijft. X

    1. Lief berichtje dankje. Ik heb ook liever een klein clubje vrienden dan een heleboel. Heb mijn ouders en mijn nicht en nichtjes en daar ben ik dolblij mee maar mis toch ook de vriendschappen die ik jaren heb gehad.
      Heel pittig om op te schrijven en ik heb echt getwijfeld of ik het zou posten maar ik dacht ik doe het gewoon!!!
      Xxx

  4. Heftig om te lezen meissie, ook al weet ik het al. Het is zo naar om te zien dat je ziek bent en dan ook nog geconfronteerd wordt met dit soort dingen. Ik vind het wel heel knap dat je dit ook deelt met mensen want ik denk dat mensen zich niet snel realiseren wat chronisch ziek zijn nog meer met zich meebreng dan “alleen” ziek zijn. xxx Mama

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge